Ratusz Staromiejski powstał w 1. 1587—89 (prace we wnętrzu do 1595 r.) i jest dziełem Antoniego van Obberghena. W trakcie pruskiej konserwacji dawne lico ceglane zastąpiono nieprzyjemną w kolorycie i fakturze cegłą klinkierową i tynkiem. Powojenny remont w 1963 r. odkrył spod tynków część dawnej elewacji północnej i zachodniej.
Bryła budynku, zwarty prostokąt z narożnymi wieżyczkami, nawiązuje do tradycji niderlandzkiego budownictwa komunalnego. Górną kondygnację wydziela delikatny gzyms; również i inne detale kamienne stosowane są powściągliwie. Między ceglanymi wieżyczkami naroży arkadowa attyka zakrywa część dachu. Smukła wieżyczka koronuje bryłę ratusza. Manierystyczny portal główny o interesujących ornamentach okuciowych, wykonanych negatywowo na dolnych kwadrach i maszkaronach w górnej części, jest ozdobiony we fryzie herbem Polski. W ten sposób zaakcentowano municypalną funkcję budynku. We fryzie międzykondygnacj owym herby Prus Królewskich i Gdańska.
W sieni brązowa plakietka z popiersiem Jana Heweliusza (1611—87), najsłynniejszego po Koperniku astronoma polskiego, gdańszczanina mieszkającego na Starym Mieście. (więcej…)

Ustka Dzisiaj
Miasteczko wyzwolone zostało 8 marca 1945 roku przez wojska radzieckie wchodzące w skład II Frontu Białoruskiego. Przedwojenne kąpielisko z nielicznymi zakładami i drobnymi warsztatami służącymi gospodarce morskiej było mocno zniszczone. Ocalały nieliczne budynki mieszkalne. …”Napływająca ludność podejmuje-ofiarne starania o uruchomienie zrujnowanych warsztatów. Przystąpiono do wydobycia i remontowania zatopionych łodzi rybackich oraz budowy nowych….” (z kroniki 1945 roku).
Uruchomiony zakład otrzymał nazwę Stoczni Rybackiej. Potencjał nowej stoczni składał się w 1945 roku z dwóch drewnianych szop, zdewastowanego wyciągu łodziowego i warsztatu ślusarskiego. Za. o się więc najpierw remontem wydobytych wraków łodzi rybackich. W latach 1947—52 zbudowano pierwszą obszerną halę, co pozwoliło podjąć produkcję drewnianych kutrów i łodzi motorowych. Przedsiębiorstwo otrzymało nazwę „Stocznia Ustka”. (więcej…)

Historię Ustki na przestrzeni kilku stuleci wyznacza jej funkcjonowanie jako — najpierw osady rybackiej, później portu handlowego, który raz wznosił się na wyżyny swego rozkwitu, kiedy indziej spadał do miana przystani płaskich łodzi „promowych” przywożących z redy towary przeładowane z zakotwiczonych statków. Bywały bowiem w historii Ustki i takie lata, kiedy podejmowano prace remontowe i pogłębianie zamulonego i zasypanego piaskiem toru wodnego Słupi dopiero w momencie, kiedy ławice łososia nie mogły tędy przepłynąć śpiesząc w górę rzeki na tarliska. Ta królewska ryba — doceniana już wówczas jako produkt żywnościowy — miała więc swój wpływ na dzieje portu. (więcej…)

Ustka jest drugim portem co do wielkości na Pobrzeżu Słowińskim.
Miasto rozłożyło się u ujścia Słupi do Zatoki Słupskiej Morza Bałtyckiego. Bzeka dzieli miasteczko na dwie części — zachodnią przemysłową i wschodnią wczasowo–uzdrowiskową. Od lipca 1977 roku Ustka posiada własne PP „Uzdrowisko Ustka” z bazą sanatoryjną na 600 miejsc w zakładowych ośrodkach wczasowych. W planach rozbudowy miasta przewiduje się budowę uzdrowiskowych sanatoriów i nowoczesnego zakładu przyrodoleczniczego. W 1978 roku uzdrowisko świadczyło usługi prawie 7 tysiącom kuracjuszy i wczasowiczów.
W przeliczeniach tzw. nasycania przemysłem na jednego mieszkańca Ustka zdecydowanie wiedzie prym w województwie, posiadając zinaną w przemyśle okrętowym stocznię, port przeładunkowy małych statków towarowych, dwa przedsiębiorstwa połowowe „Korab” i „Łosoś”, liczne warsiztaty i zakłady kooperujące z przemysłem Słupska. (więcej…)

Po przeciwnej stronie placu Budynek Poczty Polskiej **. Wzniesiony w 1. 1838—44 jako szpital. Po przebudowie dokonanej przez Czesława Swiałkowskiego dnia 5.1. 1925 r. został w nim otwarty Polski Urząd Pocztowy nr 1. Mieściła się tu również Dyrekcja Okręgu Poczt i Telegrafów w Gdańsku.
Pierwszego września 1939 r. o godzinie 4,45, równocześnie z napaścią na Westerplatte, nastąpił atak bojówek hitlerowskich na pocztą. Załoga poczty, ok. 50 ludzi uzbrojonych w karabiny i granaty, lecz przecież nie wyćwiczonych jak formacje SS i policji, które nacierały, dzielnie odpierała ataki. Już w pierwszej fazie walki zginął dowódca obrony Konrad Guderski. Na jego miejscu stanął Alfons Flisykowski. Po pierwszym, nieudanym ataku ok. godz. 9 Niemcy wprowadzili do akcji samochody pancerne. Nie uzyskawszy sukcesu, o godz. 15 rozpoczęli regularne ostrzeliwanie budynku z dział, jednocześnie pod osłoną nawały ogniowej przy pomocy miotaczy ognia podpalono budynek. Po 14 godzinach bohaterskiej obrony zapadła decyzja poddania sią. W trakcie wywieszania białej flagi Niemcy zastrzelili dyrektora Okrągu Poczt i Telegrafów, Jana Michonia. (więcej…)

Niedaleko północnego krańca Jeziora Żarnowskiego i 5 km od Bałtyku leży wieś i osada klasztorna Żarnowiec. Nazwę tę wywodzą językoznawcy od żaren.czyli kamienia w żarnach, lub żarnowca, zaś legenda ludowa od sarny, która wywiodła zbłąkanego księcia z puszczy i zaprowadziła do osady, nazwanej następnie Żarnowiec. Pierwsza nazwa w dokumencie z 1220 r. występuje w postaci Sarnouitz.
W nieznanym dokładnie czasie, niewątpliwie w 1 poł. XIII w. założony został w Żarnowcu przez konwent oliwski klasztor Cys-tersek. Dzięki hojnym nadaniom książąt pomorskich, klasztoru ol iwskiego, rycerzy, a także zakupom doszedł konwent żarnowiecki do dużego majątku, składającego się z licznych wsi, jez. Piaśni-ca (gdyż tak nazywało się niegdyś Jez. Żarnowieckie) i rozległych lasów1. Uzyskał on także prawo urządzania targów, zakładania młynów i karczem, połowu ryb w morzu i budowy jazów, a także uprawnienia bartnicze. (więcej…)